– daję 7 łapek! Kino młodzieżowe, które nie jest zbyt ciężkie, a jednak wciąż dotyka istotnych zagadnień. I to z jaką wiarygodnością! „Niedoskonały wiek” ogląda się zupełnie tak, jakby się słuchało opowiadania nastoletniej kuzynki, która dzieli się z Tobą swoimi rozterkami. Włoski film nie jest napuszony, nie próbuje...

Fabio Del Greco to dla mnie intrygująca w świecie kina postać. Filmowiec z wykształcenia, zamiłowania i doświadczenia – a jednak jego najnowsza produkcja sprawia wrażenie amatorskiej zabawy. Kadr z filmu „Employee’s mystery”.

-daję 8 łapek! Alice Rohrwacher potrafi pięknie i z subtelnością wykorzystywać metafory. Buduje świat pełen kodów, bawi się percepcją i w wyszukany sposób opowiada o naszym świecie. Szczęśliwy Lazzaro  to opowieść o współczesności i bolączkach naszej rzeczywistości. I choć całość przypomina smutną przypowiastkę o...

 – daję 7 łapek! Włoskie kino ma się ostatnio w polskiej dystrybucji całkiem nieźle. I choć niemalże w każdej produkcji pojawiają się te same twarze – niektórych z nich (jak właśnie Alba Rohrwacher czy Giuseppe Battiston) nigdy dość! Kadr z filmu „Nadmiar łaski”.

– daję 7 łapek! Kiedy głównym bohaterem bożonarodzeniowych jasełek jest roznegliżowany mężczyzna, wrzeszczący w niebogłosy podczas inscenizacji porodu – możemy się spodziewać, że film rozpoczynający się tą sceną będzie co najmniej dziwny. Kadr z filmu „Neapol spowity tajemnicą”.

 – daję 8 łapek! Antonio Padovan znany mi był z reżyserii absurdalnej krótkometrażówki „Jack Attack”, w której halloweenowe dynie są przyczyną krwawej jatki. Tymczasem jego pełnometrażowy debiut to bardzo smaczny thriller. Od lat pracujący w USA Włoch wrócił w rodzinne trony, by zrealizować film piękny, trzymający w...

 – daję 7 łapek! Luciano Ligabue jest bardzo popularnym we Włoszech i szanowanym przez kolejne pokolenia muzykiem. Na scenie od lat 80. – jako wokalista, instrumentalista i intelektualista. Angażował się m.in. politycznie. Tym razem postanowił swoje refleksje na temat rzeczywistości wyrazić nie poprzez piosenkę lecz...

 – daję 7 łapek! Ten polityczno-moralny „manifest” przede wszystkim stanowi dla mnie popis gry aktorskiej młodziutkiej debiutantki Charlotte Cétaire. Jej bohaterka jest niczym symbol, obrazujący wpływ rozgrywek politycznych na „niewinne” osoby trzecie. A także: powrót do Włoch. Kadr z filmu „Po latach”.