recenzja


Pozycja obowiązkowa
-daję 4 łapki! Pozycja obowiązkowa to raczej opcja, którą można wybrać w nudny wieczór. Hollywood rzadko sięga po dojrzałe kobiece bohaterki, które lata świetności mają już za sobą. Tym bardziej należy docenić film Billa Holdermana. Szkoda, że na tym kończą się wszystkie zalety komedii romantycznej zanurzonej w bogatym świecie Los Angeles. Debiutujący reżyser stworzył produkcję toporną, bez lekkości i polotu, która […]

„Pozycja obowiązkowa”, reż. Bill Holderman (2018)


 – daję 7 łapek! Ten polityczno-moralny „manifest” przede wszystkim stanowi dla mnie popis gry aktorskiej młodziutkiej debiutantki Charlotte Cétaire. Jej bohaterka jest niczym symbol, obrazujący wpływ rozgrywek politycznych na „niewinne” osoby trzecie. A także: powrót do Włoch.

„Po latach”, reż. Annarita Zambrano (2017)


 – daję 6 łapek! Ta historia wydarzyła się naprawdę. No, przynajmniej część tej historii. Klacz imieniem Kincsem była bohaterką Węgier w latach 70. XIX wieku, a jej naturalnych rozmiarów statuę do dziś można podziwiać w Kincsem Park w Budapeszcie.

„Miłość i hazard”, reż. Gábor Herendi (2017)



Prawdziwa historia
– daję 6 łapek! Proces twórczy to niezwykle trudna sprawa. Pełna artystycznych wątpliwości, myślowych zawirowań i wewnętrznych konfliktów. Roman Polański przekonuje o tym w Prawdziwej historii i nieco bardziej w stylu Francoisa Ozona przygląda się swoim bohaterkom. Zatapia się w ich wnętrz, eksploruje ich psychikę i przedstawia dynamiczną relację chorej zależności. A przy tym wodzi widza za nos, podrzuca tropy i […]

„Prawdziwa historia”, reż. Roman Polański (2017)


Tully
– daję 6 łapek! Tully to kino ważne i, pomimo kilku komediowych tonów, poważne. Jason Reitman opowiada o macierzyństwie bez kolorowych laurek, pasma uśmiechów i lśniącej kuchni. Ucieka od idealnego obrazu szczupłych i wysportowanych matek, którymi raczy nas Hollywood. W zamian oferuje łzy, ból i bezsenne noce okraszone schizofrenicznym rozdarciem między ponurą rzeczywistością i tęsknotą do beztroski.

„Tully”, reż. Jason Reitman (2018)


Strażnicy cnoty
– daję 4 łapki! Moralizatorska opowieść o momencie przejścia granicy między dzieciństwem a dorosłością. Pełna fekalnych i wulgarnych żartów przypowieść dla rodziców, aby zaufali swoim pociechom, pozwolili na popełnianie błędów i samodzielne wkraczanie w nowe życie. Strażnicy cnoty to kino amerykańskie do szpiku kości. Nigdzie indziej bal maturalny nie urasta do rangi tak wielkiego i transgresyjnego wydarzenia, jak w kraju Wielkiego […]

„Strażnicy cnoty”, reż. Kay Cannon (2018)



– daję 8 łapek! Wszechświat to za mało, by pomieścić uniwersum emocji dostarczanych przez braci Russo. Z dala od przytłaczającego mroku zanurzamy się w świat pełen niebezpieczeństw, złowieszczych planów i drużynowego działania. Avengers: Wojna bez granic jest typowym filmem Marvela. Nosi w sobie lekkość opowiadania, ciężar rozbuchanej inscenizacji, wciągającą narrację i kąśliwy humor – gotowy rozładować każde napięcie. Prawdziwa kinowa zabawa […]

„Avengers: Wojna bez granic”, reż. Anthony i Joe Russo


Raz się żyje
– daję 5 łapek! Nash Edgerton chciałby być mieszanką Tarantino i braci Coen. Stara się łączyć wątki kryminalne z zabawnymi potknięciami. Wchodzi w brutalność i równoważy ją śmiesznym przekraczaniem granic. Szkoda tylko, że cała fabuła staje się pretekstowa, pełna luk logicznych i przewidywalnych rozwiązań. Jak po nitce do kłębka zmierzamy do banalnego finału, który – niby – ma wszystko odwrócić […]

„Raz się żyje”, reż. Nash Edgerton (2018)




Złe psy
– daję 3 łapki! Brudny policjant zamieszany w ciemne gangsterski sprawki? Przypadkowa śmierć? Intryga, którą trudno rozwikłać? Dobrze znacie tą melodię? Złe psy nie oferują niczego oryginalnego. Odkopują znane schematy, nurzają się w mroku ciemnych porachunków i wprowadzają jedynego sprawiedliwego, który musi oczyścić swoje imię. Robert Moresco robi kino bez wyrazu, któremu – niestety – nie chcę się poświęcić odrobiny […]

„Złe psy”, reż. Robert Moresco (2018)


 – daję 7 łapek! Zawsze zajmuje mi chwilę przyzwyczajenie się do tego, że koreańskie kino rozrywkowe rządzi się swoimi prawami. Ale kiedy już zaakceptuję nietypowy dla mojego słowiańskiego ucha akcent, wszechobecną technologię, jaskrawe barwy i przerysowane postaci nachalnie kreślące relacje wpisujące się w schemat – zaczynam cieszyć się seansem.

„Pętla”, reż. Seon-ho Jo (2016)


 – daję 8 łapek! Reżyser odpowiedzialny za produkcje „Pożegnanie” i „Rękopisy nie płoną” – wyklęty w Iranie Mohammad Rasoulof – wraca z kolejnym filmowym odbiciem obrazu brutalnej rzeczywistości w swoim kraju.

„Uczciwy człowiek”, reż. Mohammad Rasoulof (2017)



Dziewczyna we mgle
– daję 5 łapek! Dziewczyna we mgle to wiele filmowych opowieści upchniętych w jednej fabule. Historia, która wielokrotnie mogłaby się zakończyć i pozostawić widza w pełni usatysfakcjonowanego. Powolne opowiadanie o zbrodni i manipulowaniu mediami wymyka się od szablonowego kina kryminalnego, ale Donato Carrisi nie wierzy w inteligencję widza – dopowiada, opisuje i dosadnie przedstawia rozwiązania, by finalnie zagwarantować niespodziewany, ale nieco […]

„Dziewczyna we mgle”, reż. Donato Carrisi (2017)


Po przełomowym czwartym odcinku, w którym wiele się wyjaśniło, nadszedł czas na mocne uderzenie pełne komplikacji. Kruk. Szepty słuchać po zmroku zatapia się w coraz bardziej mrocznej klimaty, a choroba psychiczna komisarza zdaje się najmniejszym problemem. Białostocka policja traci dobrą passę, a przeszłość zaczyna wyciągać swoje macki, zbierając kolejne ofiary. Maciej Pieprzyca sprawia, że jest krwawo, niebezpiecznie, ale przede wszystkim […]

„Kruk. Szepty słuchać po zmroku”, odcinek 5 [CANAL+]


Znikasz
– daję 5 łapek! Urocza duńska rodzinka przemierza kręte górskie drogi samochodem. Uśmiechnięci i pełni życia chwytają promienie słoneczne. Wszystko się zmienia, kiedy spokojna przejażdżka zamienia się w wymyślony wyścig, a Frederik (Nikolaj Lie Kaas) upaja się adrenaliną pulsującą w jego żyłach. Peter Schønau Fog rozpoczyna swój film w iście hitchcockowskim stylu, buduje atmosferę napięcia i niepewności, aby finalnie przenieść […]

„Znikasz”, reż. Peter Schønau Fog (2017)



Niewidzialne
– daję 6 łapek! Filmy Pawła Sali mają w sobie indywidualny rys. Szokujące, ciche i z dala od głównego nurtu poruszają tematy raczej niemodne. Niewidzialne schodzi do podziemi, zanurza się w piwnicy i przygląda osobom, na które nikt nie chce patrzeć. To obraz polskiego marginesu, polskich zagubiony i walczących o normalne życie. Walczących z codziennością, by nie tyle odbić się […]

„Niewidzialne”, reż. Paweł Sala (2018)


Ciche miejsce
– daję 7 łapek! Horror bez naiwnych straszaków? John Krasinski tworzy artystyczny film, który – choć wykorzystuje znane schematy – potrafi prawdziwie przyciągnąć uwagę i nie odpuszczać do ostatniej minuty. Ciche miejsce bazuje głównie na ciszy i lęku przed nieznanym, nieokreślonym. Prześladowani dostosowują swoje życie do nowej postapokaliptycznej rzeczywistości, w której zło czai się na każdym kroku. Reżyser, niczym David […]

„Ciche miejsce”, reż. John Krasinski (2018)


Zagubieni w kosmosie
Science – fiction ma się dobrze, a Netflix nie ustaje w próbach przedstawiania nowych serialowych czy filmowych odsłon tego gatunku. Po Anihilacji, która pozostawiała we mnie smutne uczucie rozczarowania, Bright łapiącym wiele srok za ogon i nie do końca udanym acz wciągającym i interesującym Altered Carbon, przyszła pora na serial familijny. Nie doświadczymy tutaj mrocznej opowieści o upadku człowieka, niszczejącym […]

„Zagubieni w kosmosie”, odcinki 1-5 [NETFLIX]



Wyspa psów
– daję 7 łapek! Piękne, mądre i subtelne kino o akceptacji, miłości i podstawowej potrzebie życia w zgodnej społeczności. W swoich filmach Wes Anderson wielokrotnie przerabiał traumę po utracie ukochanego psa, aż nadeszła pora na produkcję całkowicie poświęconą czworonożnym przyjaciołom. Wyspa psów to obraz dopieszczony wizualnie, ale przede wszystkim bogaty w znaczenia, dający szerokie pole do analizy i dyskusji.

„Wyspa psów”, reż. Wes Anderson (2018)


Dorwać Gunthera
– daję 4 łapki! Świadomy pastisz, przemyślana formuła i brak zamiarów wzbicia się na artystyczne wyżyny to elementy, które pozwalają z pewną dozą radości obejrzeć Dorwać Gunthera. Nie będę kłamać – to nie jest dobrym film, ale Taran Killam potrafi korzystać z atutów, które posiada. Zdolni i zabawni aktorzy, przerysowanie i groteska stają się nieokiełzaną siłą napędzającą absurdalną machinę filmową.

„Dorwać Gunthera”, reż. Taran Killam (2017)


Kruk Szepty słuchać po zmroku
Po pierwszym lekkim rozczarowaniu nadszedł on – 3 odcinek Kruka i pokazał, że mrok i tajemniczość są uzasadnione, a intryga nabiera tempa. Maciej Pieprzyca wie, jak budować nastrój policyjnego śledztwa, potrafi rozrzucać tropy i powoli poszukiwać odpowiedzi na nurtujące widzów pytania. W końcu można poczuć klimat Podlasia, urok rytuałów i odczyniania czarów oraz zagłębić się w policyjne machlojki na prowincji.

„Kruk. Szepty słuchać po zmroku”, odcinek 3 [CANAL+]



Nie jestem czarownicą
– daję 7 łapek! Afrykańska kultura, dawne wierzenia, gusła i szamani. To świat, który fascynuje i przeraża tajemniczością i niewyjaśnionymi zdarzeniami. Rungano Nyoni wkroczył do świata czarownic, mieszając komizm sytuacyjny z powagą. Nie jestem czarownicą próbuje się rozprawić z bolesnymi tradycjami i przesądami, które przyjmują jednostkowy wymiar i uderzają w bezbronne kobiety.

„Nie jestem czarownicą”, reż. Rungano Nyoni (2017)


Tomb Raider
– daję 4 łapki! Nowa odsłona Tomb Raider to grzeczna opowieść o łobuziarze z Londynu, który wyrusza na niebezpieczną misję z tęsknoty za ojcem. Roar Uthaug pozbawia filmową opowieść erotycznego napięcia, ale wciąż nie wznosi się na wyżyny feministycznego spojrzenia na ocalenia świata. Kolejna ekranizacja gry zawodzi, nudzi i staje się tylko chwilową atrakcją, o której szybko się zapomni. W […]

„Tomb Raider”, reż. Roar Uthaug (2018)


 – daję 6 łapek! To nie pierwszy raz, kiedy widzę w kinie tę samą historię. Choć motyw jest powtarzalny, film nie nudzi mnie i znowu uczy czegoś nowego. A nawet pod pewnymi względami podoba mi się bardziej niż np. bliźniaczy tematycznie „Barany. Islandzka opowieść”.

„Bloody Milk”, reż. Hubert Charuel (2017)



 – daję 7 łapek! Uwaga! Naznaczam tę recenzję magicznym znaczkiem „głupkowata komedia” i ostrzegam, że nie jest to kino dla smakoszy. Ot, zabawa na wolny wieczór. Film zwariowany, zupełnie odrealniony (choć nie sci-fi ani fantasy), z przerysowanymi postaciami i pełen absurdów. Ale trafił do mnie humor, którym posługują się twórcy. „Pół na pół” to dla mnie mała przypowieść – tylko […]

„Pół na pół”, reż. Alexandra Leclère (2017)


 – daję 7 łapek! Tunezja kojarzy nam się z luksusowymi i bezpiecznymi kurortami, które odwiedzamy w wakacje lub ze stereotypowym arabskim państwem bez poszanowania praw kobiet, jeżeli nigdy nie doświadczyliśmy tego pięknego kraju na własnej skórze. Oba obrazy są mylne, bo oba niepełne. Jednego w filmie zaskoczy, że młodej kobiecie wolno malować się, stroić i imprezować – a inny złapie […]

„Piękna i bestie”, reż. Khaled Walid Barsaoui, Kaouther Ben Hania ...


 – daję 4 łapki! Kino buntu, obyczajówka z mrugnięciem oka czy przerysowany bełkot? Niskobudżetowy film od początku razi sposobem realizacji, przypominającym obrazy sprzed dekad. Ale przecież niejednokrotnie zachwyciły mnie niszowe produkcje szczęśliwie dalekie od Hollywood zarówno w formie jak i treści. Tym razem także spodziewałam się ambitnego dramatu, który pozostawi mnie z szeregiem refleksji. Rozczarowano mnie.

„Ava”, reż. Léa Mysius (2017)



Seria Niefortunnych Zdarzeń
– daję 7 łapek! Przerażenie odbiera mi mowę. Hrabia Olaf (nieprzyzwoicie dobry Neil Patrick Harris) ponownie wyrusza w pogoń za sierotami Baudelaire, aby położyć swe okropne łapska na ich majątku. Drugi sezon Serii Niefortunnych Zdarzeń kontynuuje przaśny ton. Żongluje schematami i gatunkowymi oczekiwaniami, ale robi to o wiele zabawniej i z większym dystansem niż poprzednio. O ile po pierwszej odsłonie […]

„Seria Niefortunnych Zdarzeń”, sezon 2 odcinki 1-8 [NETFLIX]


Ingrid goes West
– daję 7 łapek! Współczesna kultura social mediów i uwielbienia celebrytów doczekała się już kilku negatywnych portretów. Fascynacja posiadaniem luksusowych dóbr w Bling Ring czy zachwyt cukierkową przemocą w Spirng Breakers uwypuklały to, co najgorsze w nierealistycznym wizerunku życia pełnego zabawy. Ingrid goes West wpisuje się w nurt krytyki, ale nie szczędzi humoru i satyrycznego podejścia do tematu. Choć Matt Spicer opowiada o tęsknocie do wyidealizowanego […]

„Ingrid goes West”, reż. Matt Spicer


Do zakochania jeden krok
– daję 6 łapek! Komedia romantyczna wciąż może wzruszać, bawić i rozkosznie chwytać za serce. A to za sprawą nietuzinkowych bohaterów, którzy, choć pierwszą młodość dawno mają za sobą, potrafią wyłuskiwać z życia piękne chwile. Do zakochania jeden krok opowiada o wzlotach i upadkach, problemach u schyłku życia, ale nie popada w ponure barwy smutnej egzystencji. Richard Loncraine tworzy prawdziwy […]

„Do zakochania jeden krok”, reż. Richard Loncraine (2017)