Zapętlamy się w schematach swoich zachowań. Nie potrafimy zejść z utartych ścieżek. Choć tkwimy w martwym punkcie albo kręcimy się bez celu, nawet nie próbujemy znaleźć alternatywnej drogi. “Backrooms. Bez wyjścia” zabiera nas na wędrówkę po niekończących się korytarzach, a debiutujący na dużym ekranie Youtuber Kene Parsons tworzy wciągającą metaforę ludzkiego umysłu.
Clark (Chiwetel Ejiofor) nie jest w zbyt ciekawym punkcie swojego życia. Rozstał się z żoną. Utknął w sklepie, którego nigdy nie chciał prowadzić. Nie radzi sobie z frustracją, która prowadzi do agresywnych zachowań. Z niechęcią chodzi na terapię do Mary (Renate Reinsve). Psycholog sama zmaga się ze swoimi traumami, widmem przeszłości oraz matką cierpiącą na agorafobię. Pewnego dnia Clark znajduje tajemniczy portal, który prowadzi go na “zaplecze” jego sklepu. Niekończące się żółte korytarze stają się metaforą jego umysłu.
Parsons wykorzystuje proste filmowe schematy. Używa chwytów znanych z horroru i nie pozwala widzowi poczuć się zbyt bezpiecznie podczas tej wędrówki. Clark poznaje swoje strachy, jest śledzony i ciągle gotowy na atak. Podobnie jak w życiu spodziewa się niespodziewanego. “Backrooms. Bez wyjścia” ubrane w ramy terapii staje się rozprawą o walce ze swoimi strachami i traumami. Świat przedstawiony przez Parsonsa zyskuje perspektywę dopiero na “zapleczu” i pomimo ciasnych ścian pozwala na szersze spojrzenie na swoje życie.
Film debiutanta zachwyca prostotą przekazu i formą. Kamera świetnie pokazuje to, co niewidzialne. Parsons buduje napięcie i potrafi sprawnie puentować. Ejiofor i Reinsve tworzą zgrany duet poturbowanych ludzi. Ich relacja jest zbudowana na opozycjach: gotowość do zmiany i zamknięcie, chęć wychodzenia ze schematów i mocne zakotwiczenie w tym, co znane i pozornie bezpieczne.
“Backrooms. Bez wyjścia” ponownie udowadnia, że nieważne są wielkie budżety i epickie sceny. To historia i sposób opowiadania stanowią w kinie największą moc. Takie kino warto oglądać i promować.
daję 7 łapek!
Follow
