Kino polskie


Via Carpatia
– daję 5 łapek! Kameralne i oszczędne w środkach kino drogi. Podróż, podczas której bohaterowie odkrywają nie tyle prawdę o sobie, ale o otaczającej ich rzeczywistości. Via Carpatia to skromna opowieść o dwójce ludzi, którzy zmieniają patrzenia na świat i siebie, kiedy przychodzi im zmierzyć się z narastającym kryzysem emigracyjnym. Klara Kochańska i Kasper Bajon zwracają uwagę na problem nurtujący […]

„Via Carpatia”, reż. Klara Kochańska i Kasper Bajon (2018)


Eter
– daję 4 łapki! Metaforyczna opowieść o czystym źle, które przejmuje kontrolę nad jednostką. Filmowa przypowieść u progu wielkiej wojny zatopiona w odmętach Fausta i katastroficznej wizji człowieka. Krzysztof Zanussi niestety sprawia, że Eter pozbawiony jest subtelności i lekkości opowiadania o człowieku żądnym władzy. Kostiumowa podróż do przeszłości przypomina szary i niedoświetlony teatr telewizji skupiony na wyłożeniu religijnej tezy twórcy.

„Eter”, reż. Krzysztof Zanussi | WFF 2018


 – daję 8 łapek! Który gatunek porusza mnie w kinie najbardziej? Dokument. Jak ujęłam to w jednej z relacji z ukochanego przeze mnie festiwalu filmów dokumentalnych OFF CINEMA: „To się dzieje. Obok nas, rzeczywiście, nieodwołalnie”.

„Over the Limit”, reż. Marta Prus (2017)



– daję 8 łapek! Marek Koterski powrócił w wielkim stylu. 7 uczuć to wyszukana, momentami bulwersująca, opowieść o szkole życia. Reżyser przedstawia gorzką lekcją o rodzicielstwie, straconym pokoleniu, traumach dzieciństwa i trudach pracy nad sobą. Całość ubiera w dobrze znaną formę i lingwistyczną zabawę, która prowokuje do śmiechu. I choć mistrz słowa fenomenalnie sprawdza się w komedii, finalnie prowadzi do gorzkich […]

„7 uczuć”, reż. Marek Koterski (2018)


 – daję 7 łapek! Czego spodziewać się po dramacie sportowym? Klasycznego ukazania wyboistej drogi wiodącej na szczyt? Dziecięce marzenia, walka napędzana determinacją, potem pewnie jakieś wielkie problemy i załamanie nerwowe, a ostatecznie pompatyczny sukces? Nie. Nie tym razem. Bo główna bohaterka jest przede wszystkim tytułową córką, później sportowcem. A trener – bardziej niż trenerem – jest ojcem. Dlatego sportowy klimat […]

„Córka trenera”, reż. Łukasz Grzegorzek (2018)


Kamerdyner
– daję 4 łapki! Historia Kaszubów na początku XX wieku może elektryzować. Polacy pod władzą pruską, przywiązani do ziemi i własnej kultury stali się niewygodni zarówno po I i II wojnie światowej. Filip Bajon zamiast opowiedzieć elektryzującą historię małej społeczności, ich zmagania z rzeczywistością, bolesne mordy i straty, wpisał całość w banalny i letni romans między rodzeństwem – dziećmi niemieckich […]

„Kamerdyner”, reż. Filip Bajon (2018)



Kler
– daję 8 łapek! Oczekując rubasznej szopki pełnej chwytliwych tekstów i prowokujących obrazków, można przeżyć spore rozczarowanie najnowszym filmem Wojciecha Smarzowskiego. Kler to kolejna wiwisekcja polskości. Tym razem reżyser Drogówki bierze na celownik instytucję kościoła, a raczej funkcjonujących w niej ludzi. Nie bawi się w pokazywanie czarno-białego świata. Jego rzeczywistość zawsze pełna jest odcieni szarości i niejednoznacznych ocen, które bardziej niż do […]

„Kler”, reż. Wojciech Smarzowski (2018)


Jak pies z kotem
– daję 6 łapek! Kameralnie i subtelnie. Z dużą wrażliwością na drugiego człowieka i rodzinne relacje. Jak pies z kotem to kino niezwykle osobiste, podszyte głęboką emocją, które w ciszy i spokoju skupia się na braterskiej relacji. Janusz Kondratiuk opowiada o sobie. O trudnej potrzebie bliskości z drugim człowiekiem, nawet jeśli przez lata było się dla siebie obcym.

„Jak pies z kotem”, reż. Janusz Kondratiuk (2018)


 – daję 6 łapek! Wyczekiwany przez wielu sześcioodcinkowy serial TVNu zawitał już w domach widzów. Po reżyserii Łukasza Palkowskiego i takich nazwiskach w ekipie jak Agata Kulesza, Kinga Preis, Joanna Kulig czy Krzysztof Pieczyński, niektórzy wiele się spodziewali. Mnie nastrój oczekiwania ominął, więc może i dlatego nie rozczarowałam się boleśnie.

„Pułapka”, reż. Łukasz Palkowski (2018), TVN, odc. 1



Juliusz
– daję 7 łapek! Komedia z morałem. Komedia z przestrogą. Komedia z radą. Juliusz to perełka na tle przedstawicieli tego gatunku w Polsce. Debiutujący Aleksander Pietrzak już w swoich filmach krótkometrażowych (Mocna kawa nie jest taka zła, Ja i mój tata) udowodnił, że nie interesuje go pusty śmiech, a raczej sinusoidalna celebracja tragikomizmu codziennego życia. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że […]

„Juliusz”, reż. Aleksander Pietrzak (2018)


Nina
– daję 6 łapek! Bezpruderyjna, ale wciąż zachowawcza opowieść o sile stłumionych pragnień i emocji. „Nina” Olgi Chajdas to sensualna wędrówka do nieheteronormatywnego świata Warszawy, który nie przybiera krzyczących barw tęczy a ciepłe wnętrze matczynej macicy z instalacji „Rodzisko” Natalii Bażowskiej. To psychologiczna podróż, podczas której pragnienia bohaterów materializują się i zyskują prawo istnienia. Reżyserka nie nastawia się na szok. […]

„Nina”, reż. Olga Chajdas (2018)


53 wojny
– daję 7 łapek! Nie będzie łatwo i przyjemnie, ale kameralnie z klaustrofobicznym uczuciem lęku. 53 wojny to studium psychologiczne rozpadającej się osobowości, tracenia nadziei i popadania w szaleństwo bycia na wojnie w bezpiecznych ścianach swego domu. Ewa Bukowska tworzy film o traumie, chorobie i powolnym spadaniu w otchłań własnych myśli. Czerpie z doświadczeń i książki Grażyny Jagielskiej „Miłość z kamienia. […]

„53 wojny”, reż. Ewa Bukowska (2018)



Zimna wojna
– daję 7 łapek! Samochód przemierza polskie bezdroża. Z krajobrazu bije ponura, powojenna atmosfera, a wszystko zdaje się być oblepione błotem. Trójka zapaleńców jedzie z wsi do wsi w poszukiwaniu talentów, z których zbudują zespół. Zespół niebyle jaki – ludowy, polski, swojski, przypominający o tym, co narodowi w duszy gra. Irena (Agata Kulesza) i Wiktor (Tomasz Kot) z idealistyczną wizją […]

„Zimna wojna”, reż. Paweł Pawlikowski (2018)


Niewidzialne
– daję 6 łapek! Filmy Pawła Sali mają w sobie indywidualny rys. Szokujące, ciche i z dala od głównego nurtu poruszają tematy raczej niemodne. Niewidzialne schodzi do podziemi, zanurza się w piwnicy i przygląda osobom, na które nikt nie chce patrzeć. To obraz polskiego marginesu, polskich zagubiony i walczących o normalne życie. Walczących z codziennością, by nie tyle odbić się […]

„Niewidzialne”, reż. Paweł Sala (2018)


Pitbull: Ostatni pies
– daję 5 łapek! Kino Pasikowskiego rozsadzało struktury, balansowało na granicy między opisywaniem rzeczywistości a obrazoburczym wytykaniem błędów. Wydaje mi się, że największym i najpoważniejszym zarzutem wycelowanym w Pitbull: Ostatni pies jest umieszczenie go w jednej kategorii ze słowami letni, stonowany i bez podskórnego napięcia. Mafijne porachunki, praca policji pod przykrywką i balansowanie pomiędzy życiem a śmiercią powinno wzbudzać całą […]

„Pitbull: Ostatni pies”, reż. Władysław Pasikowski (2018)



Twarz
– daję 7 łapek! Małgorzata Szumowska lubi wsadzać kij w mrowisko. O ile jej wcześniejsze filmy spotykały się z mieszanym przyjęciem w Polsce, tym razem reżyserkę czeka prawdziwa przeprawa. Dostaje się polskiej przaśnej religijności, małomiasteczkowości, niedojrzałości do kapitalizmu, uprzedzeniom i negatywnemu nastawieniu wobec innych. Innych nie tylko w kontekście obcości i dyskusji o uchodźcach, ale przede wszystkim wobec odstających od […]

„Twarz”, reż. Małgorzata Szumowska [Berlinale 2018]


Podatek od miłości
– daję 6 łapek (naciągane)! Na ekranie jest uroczo, miło i przyjemnie. Zgodnie ze znanym schematem, czyli bezpiecznie. Bartłomiej Ignaciuk wykonuje niezbędne minimum, aby bez wielkich zawirować dotrzeć do przewidywalnego happy endu. Podatek od miłości jest poprawny, momentami kąśliwy i nawet zabawny. Całość zyskuje czaru dzięki duetowi Aleksandra Domańska i Grzegorz Damięcki, którzy z zaangażowaniem, ale bez przerysowania poruszają się […]

„Podatek od miłości”, reż. Bartłomiej Ignaciuk (2018)


Plan B. / next-film
– daję 6 łapek! Kinga Dębska próbuje oswoić miłość i różne jej odcienie bez słodkości i czerwonych serduszek wokoło. Ponownie pokazuje, że smaki słodko-gorzkie na stałe goszczą w jej menu, a skomponowany z kilku wykwintnych dań Plan B nie przyprawia o ból brzucha. To historie pełnokrwistych bohaterów zatopione tu i teraz bez brokatu, lecz w odcieniach szarości. Wielowątkowa opowieść o […]

„Plan B”, reż. Kinga Dębska (2018)



Gotowi na wszystko. Exterminator
– daję 6 łapek! Jakież to prawdziwe, smutne i wesołe zarazem, kiedy – już niemłode, ale unikatowe – artystyczne talenty zostają stłamszone przez polityczną koniunkturę i gust masowego odbiorcy. Gotowi na wszystko. Exterminator przygląda się przaśnej polskiej prowincji, ale przede wszystkim opowiada o szorstkiej, męskiej przyjaźni, która potrafi jednoczyć w imię walki ze wspólnym wrogiem.

„Gotowi na wszystko. Exterminator”, reż. Michał Rogalski (2017)


Ojciec, czyli o Pieronku to filmowa opowieść o biskupie Tadeuszu Pieronku. Dokumentalna forma przybierają osobistą narrację, zamykając się w kilku kluczowych planach: rozmowa z dziennikarzem, który napisał książkę o biskupie, wywiad z księdzem biskupem i konkurs recytatorski, w którym biorą udział uczniowie z liceum w Żywcu. To film spokojny i wyważony, który nie atakuje mocną religijną narracją. Wiara jest tu […]

„Ojciec, czyli o Pieronku”, reż. Szymon J. Wróbel (2017)


Serce miłości
– daję 7 łapek! „Serce miłości” to artystyczny melodramat, w którym ścierają się dwie osobowości, a miłość i związek wcale nie zyskują nowych definicji. Zakochani tworzy sztukę, czerpiąc – i kradnąc – ze swoich pomysłów, sprawiają, że uczucie jest ich natchnieniem i bolesnym niespełnieniem. Łukasz Ronduda po udanym Performerze opowiada, przy pomocy Zuzanny Bartoszek (Justyna Wasilewska) i Wojciecha Bąkowskiego (Jacek […]

„Serce miłości”, reż Łukasz Ronduda (2017)



Listy do M. 3
– daję 7 łapek! Przyznam szczerze, że na Listy do M. 3 wybrałam się z wewnętrznego – recenzenckiego – poczucia obowiązku, a nie z czystej ciekawości. Podczas gdy pierwsza część wyreżyserowana przez Mitję Okorna zachwycała lekkością i świąteczną aurą, druga – w wersji Macieja Dejczera – pełna była minorowego nastroju i żenujących gagów. Scenarzyści (Marcin Baczyński, Mariusz Kuszewski) naprawili swój błąd. […]

„Listy do M. 3”, reż. Tomasz Konecki (2017)


 – daję 6 łapek! Zdarza mi się biegać. Inaczej: zdarza mi się próbować biegać. Znam uczucie walki z samym sobą. Kiedy wszystko w środku krzyczy, że już dość, że trzeba się zatrzymać – a jednak uparcie prze się do przodu. Wola umysłu rozmija się z wolą ciała. Bo przecież nic nas nie goni. Moglibyśmy stanąć i odpocząć – czemu nie? […]

„Biegacze”, reż. Łukasz Borowski (2017)


 – daję 9 łapek! Co wiem o Vincencie van Goghu przed seansem? Że pochodził z Holandii, jego twórczość zalicza się do postimpresjonistycznej, odciął sobie ucho, zmarł przed czterdziestką. Pamiętam kilka odsłon serii „Słoneczniki”, „Gwiaździstą noc”, „Autoportret” z 1889 roku i kilka innych obrazów, których tytułów nie znam. Wiem, że klepał biedę – za życia sprzedał tylko jeden obraz i uważano […]

„Twój Vincent”, reż. Dorota Kobiela, Hugh Welchman (2017)



Ach śpij kochanie
– daję 5 łapek! Krzysztof Lang po maratonie z komediami romantycznymi zwrócił się w stronę kina nieco bardziej mrocznego. Opuścił słoneczną i hipsterską Warszawę na rzecz ponurego Krakowa lat 50. ubiegłego wieku, by opowiedzieć historię Władysława Mazurkiewicza. Intrygująca postać, seria niewyjaśnionych zbrodni i wszechmocne UB splatają się ze sobą w Ach śpij kochanie, tworząc siatkę ciekawych powiązań. Kroczymy po nitce […]

„Ach śpij kochanie”, reż. Krzysztof Lang (2017)


– daję 6 łapek! Zbrodnia. Tajemnica. Policyjne śledztwo i samozwańczy detektywi gotowi szukać sprawiedliwości na własną rękę. Ultraviolet to nowy serial proceduralny wyprodukowany przez AXN w Polsce, który podąża za zachodnimi trendami, powołując do życia silną bohaterkę. W tym serialowym świecie mężczyźni sprawują pozorną władzę, ale to determinacja Oli Serafin (Marta Nieradkiewicz) może doprowadzić do rozwiązania tajemniczych zbrodni.

„Ultraviolet”, sezon 1 odcinek 1 [AXN]


Pewnego razu w listopadzie
– daję 6 łapek! Nic nie przeraża mnie bardziej niż skrajne poglądy i nacjonalistyczne zapędy. Andrzej Jakimowski postanowił wziąć na warsztat te lęki i w ramach historii o niesprawiedliwości i wykluczeniu opowiedzieć o współczesnych objawach radykalizmu. Pewnego dnia w listopadzie to poprawne kino społeczne, które opiera się na obserwacji i obronie jasnych tez – w Polsce nie dzieje się najlepiej, […]

„Pewnego razu w listopadzie”, reż. Andrzej Jakimowski [WFF]



Belfer 2
Pierwszy sezon Belfra zostawił nas z rozwikłaną zagadką i Pawłem Zawadzkim (Maciej Stuhr) w potrzasku. Z policją na karku i groźbą więzienia za współudział w zabójstwie wyrusza do Wrocławia, gdzie w społecznym liceum znika trójka uczniów. CBŚ wyznacza mu misję, w której nauczyciel czuje się niepewnie. W nowym środowisku, pozbawiony wcześniejszej wiedzy i znajomości, porusza się po omacku, dlatego też […]

„Belfer”, sezon 2 odcinek 1


Dwie korony
– daję 3 łapki! Telewizyjny film o świętym, który potrafi zanudzić na śmierć banalną narracją i nieprzekonującymi inscenizacjami. Dwie korony to – być może – wielkie ambicje niknące w wielogłosie inspiracji, styli i dokumentalnych form. Michał Kondrat chciał wyjść poza ramy dokumentalnego opowiadania, ale boleśnie się w nich zakleszczył, nudząc szkolną pogadanką. Szkoda, ponieważ na warsztat wziął historię życia Maksymiliana […]

„Dwie korony”, reż. Michał Kondrat (2017)


Zgoda
– daję 5 łapek! Wojna dobiega końca. Na Śląsku powstaje obóz „Zgoda”, gdzie znajdują się Niemcy, Ślązacy i Polacy. Zdrajcy narodu polskiego mają zostać ukarani, a członkowie UB zaczynają budować nową, lepszą Ojczyznę. Zgoda stara się zajrzeć pod dywan, gdzie przez lata zamiatano mniej chlubne elementy historii. Wyciąga brud przemocy, połamanych ludzkich losów i okrucieństwa, ale robi to w impresyjny […]

„Zgoda”, reż. Maciej Sobieszczański (2017)