Kino o wierze i religii zazwyczaj kojarzy mi się z kinem z tezą. Od początku patrzymy na bohaterów, którzy zawierzają wszystko Sile Wyższej i nie kwestionują jej istoty. Nie przepadam za podniosłą atmosferą, apoteozą i duchowym szaleństwem. Niedziele w reżyserii Alaudy Ruiz de Azúa to rzadki wyjątek, który mówi o Bogu i powołaniu, ale nie z wszystko wiedzącej pozycji wykładowcy na temat życia.
Ainara jest nastolatką. Powoli staje przed ważnymi życiowymi wyborami na temat swojej przyszłości. Kiedy jej koledzy i koleżanki zastanawiają się nad studiami i związkami, ją ciągnie w stronę zakonu. Czuje powołanie. To tam widzi swoją przyszłość – w rutynie, wyciszeniu i modlitwie. I nie jest to chwilowy kaprys czy fascynacja, a żywa i prawdziwa wiara w Boga.
Przeczytaj także: Opowieść świąteczna
Kiedy dziewczyna mówi o swoich planach najbliższym, nie spotyka się z entuzjazmem. O ile ojciec daje jej wolną rękę i rozumie jej wyboru, niewierząca ciotka zaczyna mocno kwestionować jej decyzję. Obawia się, że pomysł na zakon wynika ze strachu przed codziennością i nieprzepracowaną traumę po stracie matki. Próbuje odwieść ją od tego pomysłu, pokazując, że świat ma wiele do zaoferowania. Ainara nie rezygnuje ze swoich pragnień, ale próbuje poznać otaczającą ją rzeczywistość.
Niedziele jest opowieścią o poszukiwaniu tożsamości. To historia dojrzewania i samoświadomości. Alauda Ruiz de Azúa pokazuje dwa światy: wielkiej wiary i ateistów. Nie buduje swojego filmu na konflikcie i nieporozumieniu. Szuka wspólnoty i zrozumienia. Daje przestrzeń dla swoich bohaterów, by mogli wyrazić siebie, swoje obawy i nadzieje. Próbuje połączyć odmienne poglądy w szacunku i miłości.
Dzięki uważnemu przyglądaniu się swoim bohaterom, Niedziele staje się kinem głęboko humanistycznym opartym na dialogu między dwoma światopoglądami. To uczciwe kino religijne, w którym daleko od jednoznacznej tezy. Alauda Ruiz de Azúa nie daje odpowiedzi, a pyta o istotę powołania, akceptacji i wybierania drogi pod prąd.
daję 7 łapek!
Follow
