Kino europejskie


 – daję 7 łapek! Czarne chmury zawisły nad romantycznym związkiem Lucie i Etienne. Chłopak szykuje się do przeprowadzki. Rozpocznie wymarzone studia na słynnej Sorbonie. Lucie (Diane Rouxel) rozpacza niczym w greckiej tragedii, kreśląc najsmutniejsze scenariusze. W Paryżu Etienne (Andranic Manet) na pewno szybko o niej zapomni i znajdzie sobie inną. Jednak największą fascynacją studenta reżyserii filmowej będzie oczywiście kinematografia.

„Z perspektywy Paryża”, reż. Jean-Paul Civeyrac (2017)


Johnny English: Nokaut
– daję 4 łapki! Kolejna odsłona losów niezdarnego Johnny’ego Englisha to zdecydowany nokaut dla tej serii. Jeśli miało być zabawnie, został spełnione minimum możliwości. Humor jest banalny i głupkowaty, a groteskowe postaci nie są w stanie obronić się nawet jako celowe przerysowanie i komizm. David Kerr pokazuje błędnego rycerza, który chce zbawiać świat, ale dokonuje tego całkiem przypadkiem i przy […]

„Johnny English: Nokaut”, reż. David Kerr (2018)


 – daję 6 łapek Klasyka kina o dorastaniu. Powszechne problemy nastoletniej dziewczyny. Relacja matki i córki. Ale w zupełnie nietypowej formie. To jeszcze wierne odwzorowanie rzeczywistości czy marzenie senne? A może koszmar?

„Igielnik”, reż. Deborah Haywood (2017)



 – daję 8 łapek! Film wyreżyserowany przez niejednokrotnie nagradzaną Dunkę przedstawia kluczowe dla przyszłości jednej z najpopularniejszych współczesnych pisarek lata jej młodości. Towarzyszymy Astrid Ericsson w momencie, w którym wchodzi w dorosłość. To pierwsze zauroczenie, pierwsza praca, pierwszy okres po opuszczeniu domu rodzinnego i pierwsze wielkie dramaty.

„Młodość Astrid”, reż. Pernille Fischer Christensen (2018)


Vita i Virginia
– daję 6 łapek! Spotkanie Vity Sackville-West i Virginii Woolf z powodzeniem może uchodzić za jeden z bardziej intrygujących romansów XXI w. Doświadczone i doceniane pisarki o różnych charakterach z niegasnącej fascynacji stworzyły piękną przyjaźń i wielkie dzieła literackie. Chanya Button opowiada o ich pierwszym spotkaniu, rozwoju znajomości i jej wpływie na twórczość Virginii Woolf.

„Vita i Virginia”, reż. Chanya Button | TIFF 2018


 – daję 7 łapek! Dramat, który otarł się o nagrodę w Toronto, jest dziełem czadyjskiego reżysera. Mahamat-Saleh Haroun już prawie cztery dekady żyje we Francji. To właśnie tam tworzy, ale nie zapomina o swoim afrykańskim pochodzeniu. W najnowszym filmie na tapetę bierze problemy uchodźców z sąsiedniego państwa – Republiki Środkowoafrykańskiej. Naprawdę jednak dotyczą one o wiele szerszej grupy.

„Jesień we Francji”, reż. Mahamat-Saleh Haroun (2017)



– daję 6 łapek! Potok słów wylewa się z ekranu. Francuzi rozpływają się w intelektualnych dysputach na wielorakie tematy. Roztrząsając filozoficzne hasła, wznoszą się na wyżyny poważnych rozmów na temat wyższości przeszłości nad teraźniejszością bądź na odwrót. Konstruują dyskusje bogate w argumenty, rozpływając się w bogactwie słownego dyskursu. Olivier Assayas wchodzi w świat paryskiej elity, by opowiedzieć o przedziwnym czworokącie i […]

„Non-fiction”, reż. Olivier Assayas (2018) | TIFF 2018


– daję 5 łapek! Lubimy czuć się wyróżnieni. Także w kinie doceniamy, kiedy należymy do wąskiego grona wtajemniczonych. Przy ekranizacji powieści zawsze ten, kto czytał pierwowzór odbierze film inaczej niż ten, który nie miał do czynienia z książką. Produkcje biograficzne będą inaczej działać na widza, który miał głównego bohatera za swojego idola, niż na tego, który dowiedział się o istnieniu […]

„El mundo es suyo”, reż. Alfonso Sánchez (2018)


Pod ciemnymi gwiazdami
– daję 7 łapek! Mroczny las. Tajemnicze zaginięcia. Zwłoki. W małym angielskim miasteczku nie dzieje się dobrze. Gdzieś wśród drzew gracuje seryjny morderca, policja ma swoje tropy, ale wciąż zbiera dowody. Tymczasem społeczność pragnie normalnie żyć. Cieszyć się każdym dniem i czerpać przyjemność z obcowania z drugim człowiekiem. Michael Pearce zastanawia się, w kim czai się bestia (oryginalny tytuł Beast)i […]

„Pod ciemnymi gwiazdami”, reż. Michael Pearce (2017)



– daję 6 łapek! Nie zamierzam oceniać prawdy historycznej. Nie chcę być pełna ironii czy złego nastawienia, patrząc na ten film z oczekiwaniem na drugą odsłonę losów polskich pilotów (Dywizjon 303. Prawdziwa historia). 303. Bitwa o Anglię jest dla mnie tylko i wyłącznie filmem, który zobaczyłam i chciałam przeżyć emocje. Patrzeć na młodych ludzi, którzy zasiadając za sterami myśliwców, stawiali na […]

„303. Bitwa o Anglię”, reż. David Blair (2018)


Człowiek, który zabił Don Kichota
– daję 4 łapki! Człowiek, który zabił Don Kichota to latający cyrk Terry’ego Gilliama. Sztuczki magiczne, przewrotne rozwiązania i pomieszanie fantazji z rzeczywistością odmeldowują się gotowe do działania. Szkoda, że z dawnej dezynwoltury Monthy Pythona pozostało tylko przaśne pomieszanie z poplątaniem nurzające się w momentami nieśmiesznych odmętach absurdu. Dzieło życia mistrza przynosi ponure rozczarowanie nadmiarem atrakcji wrzuconych w fabularny chaos.

„Człowiek, który zabił Don Kichota”, reż. Terry Gilliam (2018)


 – daję 7 łapek! Wieje pustką i chłodem. Włoskie miasteczko nicości i beznadziei. Z nadzieją czekasz, że gdzieś przez porzucony plac zabaw i rozpadającą się drogę wiatr przesunie samotny i porzucony krzak. W świecie Dogmana słońce wychodzi okazjonalnie, ludzie grają w karty i piją alkohol, upajając się dniem co dziennym. Nic na nich nie czeka. Jedynie potworny bandzior, któremu chcieliby stawić czoła, ale […]

„Dogman”, reż. Matteo Garrone (2018)



Sztuka kłamania
– daję 7 łapek! Sztuka kłamania przełamuje złą passę słabych francuskich komedii, które hurtowo pojawiły się na naszych ekranach. Laurent Tirard pokazuje, że na ekranie można śmiać się z klasą – choć nie raz rubasznie – i sprawnie łączyć kąśliwy żart z pięknem historycznego anturażu. W końcu bohaterowie przywdziewają kostium z epoki Napoleona, wygłaszają postępowe hasła (choćby mocno na czasie […]

„Sztuka kłamania”, reż. Laurent Tirard (2018)


 – daję 8 łapek! Pierre Lemaître napisał niezwykłą powieść, która w 2013 roku doczekała się nawet nagrody Goncourtów. Następnie pomógł ją zaadaptować na potrzeby ekranizacji i finalnie wraz z Albertem Dupontelem i doborową obsadą stworzyli niezwykle nastrojowy byt filmowy.

„Do zobaczenia w zaświatach”, reż. Albert Dupontel (2017)


Obietnica poranka
– daję 6 łapek! Siła matczynej miłości pozwala dzieciom przenosić góry. Wiara w możliwości potomstwa potrafi napędzać je do działania i przekraczać własne granice. Tak właśnie było w przypadku Romaina Kacewa (Pierre Niney), który był przeciętnym chłopcem, ale dzięki swojej matce – Ninie (Charlotte Gainsbourg) sięgał dalej niż pozwalały mu siły. Obietnica poranka opowiada o przyrzeczeniu dokonania rzeczy niewiarygodnych, o dumie […]

„Obietnica poranka”, reż. Eric Barbier (2018)



McQueen
– daję 8 łapek! Morderczy geniusz. Dwuznaczne piękno i nieokiełznana artystyczna wizja. Alexander McQueen był chłopakiem znikąd, który szturmem pojawił się w świecie mody i zmienił jego oblicze. Artysta, dla którego ubrania, ale przede wszystkim pokazy, wiązały się dużymi emocjami, nie chciał być nijaki. Uwielbiał poruszać, szokować i prowokować do myślenia. Kim był ten bezkompromisowy twórca? Ian Bonhote w McQueenie […]

„McQueen”, reż. Ian Bonhôte (2018)


Na głęboką wodę
– daję 6 łapek! Ocean wydaje się pięknym niebezpieczeństwem. Nieodgadniona głębia, która skrywa wiele tajemnic pociąga ryzykantów. W końcu trudno odgadnąć, co przyniesie natura, a możliwość przekraczania niewidzialnych granic wydaje się niezwykle kusząca. Donald Crowhurst (Colin Firth) postanowił postawić na szali wszystko, co posiadał, by udowodnić sobie i swojej rodzinie, że niemożliwe może stać się realne, kiedy bardzo czegoś się […]

„Na głęboką wodę”, reż. James Marsh (2018)


– daję 7 łapek! Kiedy głównym bohaterem bożonarodzeniowych jasełek jest roznegliżowany mężczyzna, wrzeszczący w niebogłosy podczas inscenizacji porodu – możemy się spodziewać, że film rozpoczynający się tą sceną będzie co najmniej dziwny.

„Neapol spowity tajemnicą”, reż. Ferzan Özpetek



 – daję 8 łapek! Antonio Padovan znany mi był z reżyserii absurdalnej krótkometrażówki „Jack Attack”, w której halloweenowe dynie są przyczyną krwawej jatki. Tymczasem jego pełnometrażowy debiut to bardzo smaczny thriller. Od lat pracujący w USA Włoch wrócił w rodzinne trony, by zrealizować film piękny, trzymający w napięciu, mądry i zabawny.

„Ostatnie prosecco hrabiego Ancillotto”, reż. Antonio Padovan (2017)


W cieniu drzewa
– daję 7 łapek! W cieniu drzewa to skandynawskie kino powściągliwych emocji, które, skrywane przez lata pod powierzchnią społecznej poprawności, potrafią eksplodować z siłą Dzikich historii. Hafsteinn Gunnar Sigurðsson portretuje dwie rodziny sąsiadujące ze sobą, które wchodzą na wojenną ścieżkę przez rosnące na działce jednych z nich drzewo. Cień jest zapewne tylko pretekstem do eskalowania tłumionych uczuć, a sam reżyser […]

„W cieniu drzewa”, reż. Hafsteinn Gunnar Sigurðsson (2017)


 – daję 5 łapek! W gąszczu melancholijnych dramatów pełnych górnolotnych morałów bywam spragniona pełnokrwistego thrillera, którego akcję śledzę z zapartym tchem. „Przemiana” zapowiadała się naprawdę dobrze i zdawała się być tym, na co czekałam. Jestem pewna, że wielu z Was będzie rozkoszować się tym filmem do końca.

„Przemiana”, reż. Miranda Harcourt, Stuart McKenzie (2017)



Kochając Pabla, nienawidzą Escobara
– daję 5 łapek! Zakazany owoc intryguje, przyciąga uwagę i wydaje się o wiele bardziej interesujący niż przyziemne sprawy. Pablo Escobar (Javier Barden) to istny diabeł, wcielone zło, który pod powłoką dobroci skrywa mordercze skłonności. Fernando Leon de Aranoa opowiada o najbardziej poszukiwanym handlarzu narkotyków w Kolumbii, który masowo przerzucał kokainę na teren Stanów Zjednoczonych. Escobar stał się nieuchwytnym celem, […]

„Kochając Pabla, nienawidzą Escobara”, reż. Fernando Leon de Aranoa (2017)



 – daję 6 łapek! Piękna, niezależna finansowo, ciesząca się popularnością, spełniona w aspekcie prywatnym i zawodowym oraz stabilna emocjonalnie. Opis ten zupełnie kontrastuje z tym, co można powiedzieć o Pauli (Laetitia Dosch).

„Paryż i dziewczyna”, reż. Léonor Sérraille (2017)



 – daję 7 łapek! Luciano Ligabue jest bardzo popularnym we Włoszech i szanowanym przez kolejne pokolenia muzykiem. Na scenie od lat 80. – jako wokalista, instrumentalista i intelektualista. Angażował się m.in. politycznie. Tym razem postanowił swoje refleksje na temat rzeczywistości wyrazić nie poprzez piosenkę lecz pełnometrażowy film.

„Made in Italy”, reż. Luciano Ligabue (2018)


 – daję 7 łapek! Ten polityczno-moralny „manifest” przede wszystkim stanowi dla mnie popis gry aktorskiej młodziutkiej debiutantki Charlotte Cétaire. Jej bohaterka jest niczym symbol, obrazujący wpływ rozgrywek politycznych na „niewinne” osoby trzecie. A także: powrót do Włoch.

„Po latach”, reż. Annarita Zambrano (2017)


 – daję 6 łapek! Ta historia wydarzyła się naprawdę. No, przynajmniej część tej historii. Klacz imieniem Kincsem była bohaterką Węgier w latach 70. XIX wieku, a jej naturalnych rozmiarów statuę do dziś można podziwiać w Kincsem Park w Budapeszcie.

„Miłość i hazard”, reż. Gábor Herendi (2017)



Prawdziwa historia
– daję 6 łapek! Proces twórczy to niezwykle trudna sprawa. Pełna artystycznych wątpliwości, myślowych zawirowań i wewnętrznych konfliktów. Roman Polański przekonuje o tym w Prawdziwej historii i nieco bardziej w stylu Francoisa Ozona przygląda się swoim bohaterkom. Zatapia się w ich wnętrz, eksploruje ich psychikę i przedstawia dynamiczną relację chorej zależności. A przy tym wodzi widza za nos, podrzuca tropy i […]

„Prawdziwa historia”, reż. Roman Polański (2017)



Dziewczyna we mgle
– daję 5 łapek! Dziewczyna we mgle to wiele filmowych opowieści upchniętych w jednej fabule. Historia, która wielokrotnie mogłaby się zakończyć i pozostawić widza w pełni usatysfakcjonowanego. Powolne opowiadanie o zbrodni i manipulowaniu mediami wymyka się od szablonowego kina kryminalnego, ale Donato Carrisi nie wierzy w inteligencję widza – dopowiada, opisuje i dosadnie przedstawia rozwiązania, by finalnie zagwarantować niespodziewany, ale nieco […]

„Dziewczyna we mgle”, reż. Donato Carrisi (2017)