– daję 6 łapek

Klasyka kina o dorastaniu. Powszechne problemy nastoletniej dziewczyny. Relacja matki i córki. Ale w zupełnie nietypowej formie. To jeszcze wierne odwzorowanie rzeczywistości czy marzenie senne? A może koszmar?

Kadr z filmu „Igielnik”.





Lyn i Iona przywędrowują na kinowy ekran trochę podobnie jak zrobiły to Vianne i Anouk w „Czekoladzie” Hallströma. Choć obie pary otoczone są baśniową atmosferą, to matka i córka z powieści Joanne Harris przybywają do miasteczka, by rozpieszczać mieszkańców słodkościami i wiele ich nauczyć – a nieszczęsne bohaterki „Igielnika” okażą się jedynie zawadzać.

Nastolatka jest bardzo przywiązana do matki. Szanuje ją i mocno kocha. Wszystko robią razem, nawet śpią w jednym łóżku, otoczone pluszakami. Nie widzą niczego dziwnego w swoim różowym życiu pełnym maskotek, miękkich poduszek, ceramicznych figurek, wyciągniętych swetrów i czapek z wizerunkami zwierząt. Czują się odpowiedzialne za siebie nawzajem i dzielą miłość do syna i brata, czyli niebieskiej papużki falistej. Jednak zdaje się, że pośród nich dwóch, to córka jest tą, która musi opiekować się matką.

Kadr z filmu „Igielnik”.

Lyn (Joanna Scanlan) jest otyła i niezgrabna. Ma problemy z chodzeniem. Wiecznie rozczochrana, z nieobecnym wzrokiem. Żyje w świecie iluzji. Szybko staje się pośmiewiskiem lokalnej społeczności. Usilnie próbuje zaprzyjaźnić się z jedną z sąsiadek, jednak okrutna kobieta nie okazuje jej ani odrobiny szacunku. Wyzywa Lyn od dziwaków i wszczyna komiczno-tragiczny spór o pożyczoną drabinę.

Iona (Lily Newmark) ma eteryczną urodę. Jej płomiennie rude włosy kontrastują z blado-białą twarzą. Jest dobra i naiwna. Nie ma pojęcia, o czym mówią szkolne koleżanki, kiedy wypytują ją o przeżyte orgazmy i zachęcają do masturbacji. Iona robi wszystko, by zaskarbić sobie ich sympatię i odnaleźć dla siebie miejsce w nowym środowisku.





Pastelowe kolory, wszechobecny plusz i baśniowy nastrój sprawiają, że nie spodziewamy się mroku, okrucieństwa i bólu, które mają niebawem nadejść. „Igielnik” może być moralizatorską przestrogą zarówno dla konformistycznych nastolatków, jak i dla ich nieświadomych niebezpieczeństwa rodziców.

Granica między realizmem a kiczowatym fantasy jest tu cienka. Ale choć czasem wydaje się, że „Igielnik” to odrobinę wykolejona z torów bajka – myślę, że za punkt wyjścia bierze rzeczywiste problemy współczesności, co czyni film pożyteczną lekcją.


Zapraszamy do śledzenia nas na Facebooku i Instagramie!

About the Author

Radiowiec, prawnik, podróżnik. Niekoniecznie w takiej kolejności. Nade wszystko: kinomaniak.

Related Posts

– daję 8 łapek! Alfonso Cuarón powraca do korzeni. Po przygodzie z wielkim hollywoodzkim kinem...

– daję 4 łapki! Kluseczka to film, który przynosi więcej rozczarowań i przewidywalnych rozwiązań niż...

– daję 6 łapek! Andy Serkis przygotował niebywale mroczną i brutalną odsłonę opowieści o chłopcu...

Leave a Reply